காலத்தின் விடியலும் வரலாற்றின் பாடமும்: முஹர்ரம் தரும் புரட்சிகர சிந்தனைகள்

காலமும் மனிதனும்

துல்ஹஜ் மாதம் முடிந்து முஹர்ரம் மாதம் தொடங்கியதைத் தொடர்ந்து, உலகம் ஹிஜ்ரி ஆண்டு 1448-க்குள் நுழைந்துவிட்டது. காலச் சக்கரம் சுழன்று கொண்டே இருக்கிறது. ஒரு புத்தாண்டின் விடியலுக்கு மற்றுமொரு சாதாரண விடியலுக்குரிய சிறப்புகளைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை. ஒரு புதிய மாதம் பிறக்கும் போது, பிற மாதங்களில் இருந்து மாறுபட்ட எந்தவொரு தனித்துவமும் அதற்கு இருப்பதில்லை. நாட்கள், மாதங்கள், ஆண்டுகள் அல்லது இவை அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய ‘காலத்திற்கு’ என்று தனிப்பட்ட சிறப்புகள் எதுவும் கிடையாது. மாறாக, மனிதனின் சிந்தனைகளுக்கும், செயல்களுக்கும், அர்ப்பணிப்புகளுக்கே தனிச்சிறப்பு உண்டு.

ஒரு கவிஞரின் வரிகளில் சொல்வதென்றால்:

“காலம் மீண்டும் உருண்டோடும், திருநாட்கள் வரும்,

மழைகாலம் வரும், வெயில் காலம் வரும்,

வசந்த காலம் வரும்,

பின்னர் ஒவ்வொரு தளிரிலும் பூ வரும், காய் வரும்,

அப்போதெல்லாம் யார் இருப்பார், என்ன நடக்கும் என்று யாருக்குத் தெரியும்…

ஒருவருக்கொருவர் ஊன்றுகோலாக நிற்போம்,

ஆஹா! இந்த பயணம் நிறைவானதே!”

காலம் பயணித்துக் கொண்டே இருக்கும்; அதற்குள் எத்தனையோ விஷயங்கள் கடந்து போகும். மனிதர்கள் ஒருவருக்கொருவர் ஊன்றுகோலாக மாற முடிந்தால், காலம் என்னும் இப்பயணம் அர்த்தமுள்ளதாக (வெற்றிகரமாக) மாறும். ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் நடந்த சம்பவங்கள், அடுத்து வரும் தலைமுறையினருக்குப் பாடமாக அமைய வேண்டும். வரலாறு மனித சமுதாயத்திற்கு வழங்க வேண்டியது வெறும் துக்கத்தையோ அல்லது மகிழ்ச்சியையோ அல்ல; மாறாக, மறுமலர்ச்சி சிந்தனைகளைத்தான். தவறுகள் மீண்டும் மீண்டும் நிகழாமல், சரியான பாதையில் பயணிப்பதற்கான அறிவைத்தான் மனிதர்கள் வரலாற்றின் மூலம் பெற வேண்டும். நாட்களும், மாதங்களும், ஆண்டுகளும் மனிதர்களுக்குச் சரி-தவறுகளை நினைவூட்டுகின்றன என்றால், அவைதான் நினைவுகூரப்பட வேண்டியவை.

ஹிஜ்ரி காலக் கணக்கீட்டின் பின்னணி

முஹர்ரம் மாதம் மனிதர்களுக்கு எவற்றையெல்லாம் நினைவூட்டுகிறது? ஹிஜ்ரி ஆண்டின் முதல் மாதமே முஹர்ரம் ஆகும். உலகம் படைக்கப்பட்ட நாள் முதல், மனிதர்கள் பன்னிரண்டு மாதங்களின் அடிப்படையிலேயே ஆண்டுகளைக் கணக்கிட்டு வருகிறார்கள். திருக்குர்ஆன் இந்த விஷயத்தைத் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டுள்ளது:

“வானங்களையும் பூமியையும் படைத்த நாள் முதல், அல்லாஹ்வின் பதிவேட்டின்படி மாதங்களின் எண்ணிக்கை நிச்சயமாக பன்னிரண்டாகும்.” (9:36).

இரண்டாம் கலீஃபா உமர் இப்னு கத்தாப் (ரலி) ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்பதற்கு முன்பே, மாதங்களின் பெயர்கள் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தாலும், ஆண்டைக் குறிப்பிடும் நடைமுறை இருந்ததில்லை. ஒருமுறை, ஈராக்கின் ஆளுநராக இருந்த அபூ மூஸா அல்-அஷ்அரி (ரலி), கலீஃபா உமர் (ரலி) அவர்களிடம் ஒரு விஷயத்தை முறையிட்டார்:

“அமீருல் முஃமினீன் (இறையச்சமுடையவர்களின் தலைவர்), தங்களிடமிருந்து பல சமயங்களில் எங்களுக்கு கடிதங்கள் வருகின்றன. சில நேரங்களில் அதில் நீங்கள் ‘ஷஃபான்’ என்று எழுதியிருப்பீர்கள். ஆனால் அது எந்த ஷஃபான் மாதம் என்று எங்களுக்குப் புரிவதில்லை. இந்த ஆண்டுக்குரியதா, அல்லது கடந்த ஆண்டுக்குரியதா என்பது தெளிவாகத் தெரிவதில்லை. எனவே, இந்த விஷயத்தில் ஏதேனும் ஒரு தீர்வு காண வேண்டும்.”

உமர் (ரலி) முன்னணித் தோழர்களுடன் (ஸஹாபாக்களுடன்) ஆலோசனை நடத்தினார். ஆண்டின் கணக்கை எங்கிருந்து தொடங்க வேண்டும் என்பதுதான் அவர் அவர்களுடன் முக்கியமாக விவாதித்த விஷயம். சிலர் இறைத்தூதரின் (நபிகள் நாயகம் (ஸல்)) பிறப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஆண்டைக் கணக்கிடலாம் என்று பரிந்துரைத்தனர். சிலர் இறைத்தூதரின் மறைவை (மரணத்தை) பரிந்துரைத்தனர். மற்றும் சிலர் வஹீ (இறைச்செய்தி) அருளப்பட்ட ஆண்டைப் பரிந்துரைத்தனர். இறுதியாக, உமர் (ரலி) அவர்கள்தான் இறைத்தூதர் (ஸல்) மதீனாவிற்குச் சென்ற ‘ஹிஜ்ரத்’ (புலம்பெயர்வு) சம்பவத்தில் இருந்து ஆண்டைத் தொடங்க வேண்டும் என்ற ஆலோசனையை முன்வைத்தார். சத்தியத்தையும் அசத்தியத்தையும் பிரித்துக் காட்டிய சம்பவமே ஹிஜ்ரத் என்பதே அவர் அதற்குக் கூறிய காரணமாகும். ஹிஜ்ரி 17-ஆம் ஆண்டில்தான் இந்த முடிவு எடுக்கப்பட்டது.

எந்த மாதத்தில் ஆண்டைத் தொடங்க வேண்டும் என்பது குறித்தும் அவர் விவாதித்தார். சிலர் ரஜப், ரமலான் போன்ற மாதங்களைப் பரிந்துரைத்தனர். அப்போது உஸ்மான் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்: “முஹர்ரம் மாதமே இதற்கு மிகவும் பொருத்தமானது. மக்கள் ஹஜ் கடமைகளை முடித்துவிட்டு, ஒரு புதிய காலத்தை எதிர்பார்க்கும் மாதம் அது.” உமர், உஸ்மான், அலீ (ரலியல்லாஹு அன்ஹுமா) போன்ற கலீஃபாக்களும் இதே கருத்தையே முன்வைத்தார்கள் என்று வரலாற்று நூல்களில் காண முடிகிறது. (ஆதாரம்: புகாரி 3934 -வது ஹதீஸுக்கு ஃபத்ஹுல் பாரி விளக்கம்).

ஹிஜ்ரத்: தத்துவமும் வரலாற்றுப் பாய்ச்சலும்

‘ஹிஜ்ரத்’ என்றால் தவிர்த்தல், விலகுதல், புலம்பெயர்தல் என்று பொருள். நாம் வாழும் பிரதேசத்தில் கொள்கை வழியிலான வாழ்வு சாத்தியமற்றுப் போகும்போது, இறைக்கட்டளைப்படி நாட்டைத் துறப்பதே அது. மக்காவில் சூழ்நிலை மிக மோசமடைந்தபோது, முதற்கட்டமாகத் தன் தோழர்களை கிறிஸ்தவ மன்னர் நஜ்ஜாஷி ஆண்ட ஹபஷா (அபிசீனியா) நாட்டிற்கு நபிகளார் (ஸல்) புகலிடம் தேடி அனுப்பியதே இதன் தொடக்கம்.

மறைந்த ஃபலஸ்தீனிய அறிஞரான இஸ்மாயீல் ஃபாரூக்கி, ‘அறிவை இஸ்லாமியமயமாக்கல்’ என்ற கோட்பாட்டின் மூலம் நவீன உலகிற்குப் புதிய பாதையைக் காட்டியவர். அவர் தனது Al-Tawhid: Its Implications for Thought and Life என்ற நூலில்,

“ஹிஜ்ரத் என்பது வெறும் புவியியல் ரீதியான இடமாற்றம் அல்ல; அது ஒரு தேக்க நிலையிலிருந்து புதிய கலாச்சார, அறிவுசார் மற்றும் நாகரிகப் பாய்ச்சலை நோக்கியப் பயணம். முஹர்ரம் நமக்குத் தரும் பாடம் என்னவெனில், முஸ்லிம் சமூகம் தவ்ஹீதின் (ஏகத்துவம்) அடிப்படையில், அனைத்து வகையான அறிவுசார் மற்றும் சித்தாந்த அடிமைத்தனங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெற்று, ஒரு மாற்று உலக ஒழுங்கை உருவாக்க வேண்டும் என்பதே” என்று குறிப்பிடுகிறார்.

நபிகளாரும் சஹாபாக்களும் மதீனாவிற்கு மேற்கொண்ட ஹிஜ்ரத் என்பது வெறும் தப்பித்தல் அல்ல; அது ஒடுக்கப்பட்ட நிலையில் இருந்த ஒரு சமூகம், உலகையே மாற்றியமைக்கப் போகும் ஒரு பெரும் சக்தியாக மாறுவதற்கான ‘வெற்றியை நோக்கிய மாபெரும் பாய்ச்சல்’ ஆகும். இஸ்லாமிய வரலாற்றின் மிக முக்கியமான திருப்புமுனை அதுவாகும். பல இறைத்தூதர்களின் வரலாற்றிலும் இந்த ஹிஜ்ரத் நிகழ்ந்துள்ளது. திருக்குர்ஆன் இதைப்பற்றி இவ்வாறு அழைப்பு விடுக்கிறது:

“நம்பிக்கை கொண்ட என் அடியார்களே! நிச்சயமாக எனது பூமி விசாலமானது; எனவே, நீங்கள் எனக்கே இபாதத் (வணக்கம்) செய்யுங்கள்.” (அல்-அன்கபூத்: 56).

இணையற்ற தியாகம், முழுமையான அர்ப்பணிப்பு, எல்லையற்ற தன்னம்பிக்கை மற்றும் குறைபாடற்ற திட்டமிடல் ஆகியவற்றின் கூட்டு வடிவமே ஹிஜ்ரத் ஆகும். தூய்மையான எண்ணத்தோடு (நிய்யத்) இறைவனுக்காகத் தீமைகளை விட்டும், அநீதியை விட்டும் விலகிக் கொள்பவனே உண்மையான ‘முஹாஜிர்’ (ஹிஜ்ரத் செய்தவர்) என்கிறது நபியுரை.

ஹிஜ்ரா ஒரு புலம்பெயர்வு என்பதோடு அது ஒரு சோதனையும் கூட. சோதனையை எதிர்கொண்டு வென்றெடுக்கும் மனத்துணிவு இல்லாவிடில் அங்கு தோல்வி ஏற்படுவது நிச்சயம். நம்பிக்கையாளர்களின் உள்ளங்களை யாராலும் கீழ்ப்படிய செய்ய முடியாது என்பதற்கான உரத்த பிரகடனம் ஹிஜ்ரா. ஒரு வழி மூடிவிட்டால் அத்தோடு முடிந்து விடக் கூடியதல்ல வாழ்க்கை.

“எவர்கள் நம்முடைய வழியில் முயற்சிக்கின்றார்களோ அவர்களை நிச்சயமாக நாம் நம்முடைய வழிகளில் செலுத்துகின்றோம். நன்மை செய்பவர்களுடன் நிச்சயமாக அல்லாஹ் இருக்கிறான்.” (அல்குர்ஆன்: 29:69).

நபி (ஸல்) மற்றும் தோழர்களின் முன்னால் வழிகள் திறக்கப்பட்டன. அவர்கள் பழைய நிலையை விட உன்னத நிலைக்குச் சென்றார்கள். அதற்கான அடிப்படைக் காரணம் உலக வளங்களை இழந்து விடுவோமோ என்ற பயம் அவர்களை பீடிக்கவில்லை. “இனி என்ன?” என்ற விரக்தியுடன் கூடிய கேள்வியை அவர்கள் எழுப்பவில்லை. யாரெல்லாம் நம்மோடு இருக்கின்றார்கள் என்பதை விட அல்லாஹ் நம்மோடு இருக்கின்றான் என்பதுதான் அவர்களுக்கு ஊக்கமளித்தது. நபிமார்களுக்கு உத்வேகம் அளித்ததும் அந்த நம்பிக்கைதான். சமகால சூழலில் இந்திய முஸ்லிம்களுக்கு அந்த நம்பிக்கையுடன் கூடிய முயற்சியே பிரச்சனைகளை தீர்க்க உதவும்.

சுராகாவுக்குக் கிடைத்த வாக்குறுதி

இறைத்தூதரின் ஹிஜ்ரத் பயணத்தில் மிகவும் தனித்துவம் வாய்ந்த ஒரு நிகழ்வு, சுராகாவுக்கு கிடைத்த வாக்குறுதியாகும். ஒன்றாகப் புலம்பெயர்ந்த நபிகளாரும் அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களும் பயணித்த அறிமுகமில்லாத பாதைகளைப் பின்தொடர்ந்து குதிரையில் வந்த சுராகாவின் ஒரே நோக்கம், அவர்களைக் காட்டிக்கொடுத்துப் பெரும் பரிசைப் பெறுவதுதான். நபிகளாரின் மிக அருகில் வரை வந்த சுராகாவால், அவர்களைப் பிடிக்க முடியவில்லை. விசுவாசிகளின் ஒவ்வொரு கடினமான சோதனைக்கும் இறுதி நேரத்தில் வந்து சேரும் இறைவனின் உதவி அவரைத் தடுத்தது.

ஏமாற்றத்துடன் திரும்பிச் சென்ற சுராகாவின் மனதில், கற்பனைக்கு எட்டாத ஒரு பரிசை நபி (ஸல்)  விதைத்தார்கள்: “சுராகா, பாரசீக பேரரசன் கிஸ்ராவின் அரச வளையல்களை உனது கைகளில் அணிந்தால் எப்படியிருக்கும்?” என்று கேட்டார்கள். கொலை முயற்சியில் இருந்து தப்பித்து, பிடிபடாமல் இருக்கத் தெரியாத பாதைகளில் ஓடிக் கொண்டிருப்பவர்தான் இதைச் சொல்கிறார். முற்றிலும் சுற்றிலும் சவால்கள் நிறைந்த ஒரு சூழலிலும், பிரகாசமான எதிர்காலத்தைக் குறித்த தொலைநோக்குப் பார்வையை தன் சமூகத்தின் தலைவராக நின்று நபி (ஸல்) அங்கே வெளிப்படுத்தினார்கள்.

அந்தத் தீர்க்கதரிசனம் நபி (ஸல்) வாழ்நாளில் நிறைவேறவில்லை; ஆனால் சுராகாவின் வாழ்நாளில் நிறைவேறியது. உமர் (ரலி) ஆட்சிக் காலத்தில் பாரசீகம் (இன்றைய ஈராக்கும் ஈரானும்) இஸ்லாமிய ஆட்சியின் கீழ் வந்தது. அரண்மனைச் சொத்துகள் அனைத்தும் பொது பைத்துல் மாலில் (கருவூலத்தில்) சேர்க்கப்பட்டன. அப்போது உமர் (ரலி) சுராகாவை வரவழைத்தார். பாரசீகப் பேரரசன் கிஸ்ராவின் அரச ஆடைகளையும், வளையல்களையும், கிரீடத்தையும் வயதான சுராகாவுக்குத் தன் சொந்தக் கரங்களால் அணிவித்து விட்டு உமர் (ரலி) விம்மி அழுதார்:

“பனூ மாலிக் குலத்தைச் சேர்ந்த இந்த கிராமத்து அரபியின் தலையில் கிஸ்ராவின் கிரீடமா.. யா அல்லாஹ்!..” என்று உருகினார். இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர்களின் கண்களிலும் கண்ணீர் வழிந்தது. ஆம், அந்த விடுதலைக்கு அடிப்படையாக அமைந்தது ஹிஜ்ரத். முஹர்ரம் மாதத்தின் வழியேதான் அதன் நினைவுகள் கடந்து செல்கின்றன. கடந்த காலத்திலும் சரி, இனி நடக்கவிருக்கும் காலத்திலும் சரி, விடுதலை நோக்கிய ஹிஜ்ரத்களின் நினைவூட்டலே முஹர்ரம் ஆகும்.

ஆஷூரா: ஃபிர்அவ்னின் வீழ்ச்சியும் விடுதலைப் பாடமும்

முஹர்ரம் மாதம் ‘ஆஷூரா’ நாளுக்காகப் புகழ்பெற்றது. முஹர்ரம் மாதத்தின் பத்தாம் நாளே அவ்வாறு அழைக்கப்படுகிறது. உலகம் கண்ட மிக மோசமான சர்வாதிகாரியான ஃபிர்அவ்ன் கடலில் மூழ்கி அழிந்த நாளே ஆஷூரா ஆகும். மூஸா (அலை) அவர்களையும், அவர்களின் தோழர்களையும், இஸ்ரவேலர்களையும் கொன்று, அவர்களைக் கொடூரமான சித்திரவதைகளுக்கு உள்ளாக்கி, அடக்கியாண்டு வந்த ஃபிர்அவ்னிடமிருந்து அல்லாஹ் அவர்களைக் காப்பாற்றிய நாள் அதுவாகும். (அல் பிதாயா வந்நிஹாயா 1/354).

பாசிசத்தின் இரும்புக்கரங்களைக் கொண்டு சிறுபான்மையினரை அழித்துவிடலாம் என்று நினைத்த மேட்டுக்குடி சமூகத்தின் வீழ்ச்சியின் நாள். அதிகார பலத்தால் உண்மையை நசுக்க நினைத்த அடக்குமுறையாளர்களை நடுங்கச் செய்து, வரலாற்றில் சத்தியத்தின் பக்கமிருந்த கூட்டத்தினருக்கு ஊக்கமளித்த உன்னத நாள். வரவிருக்கும் சமுதாயங்களுக்கும் சுதந்திரம் மற்றும் விடிவின் மீதான நம்பிக்கையை வழங்கி, அவர்களை முன்னோக்கி நகர்த்தும் ஒரு அழியா நினைவே முஹர்ரம் 10 ஆகும்.

கொடுங்கோலனும், வரலாற்றின் மிகப் பெரும் அக்கிரமக்காரனுமான ஃபிர்அவ்னின் பரிதாபகரமான வீழ்ச்சியும், மூஸா நபியினதும் அவர்களது சமூகத்தினதும் எழுச்சியும் முஹர்ரம் பத்தின் மறக்க முடியாத நினைவுகளில் ஒன்றாகும். ஏகாதிபத்திய சக்திகளுக்கு மத்தியில், முஃமின்கள் (இறைநம்பிக்கையாளர்கள்) எத்தகைய நெருக்கடிகளையும் கண்டு தளராமல் முன்னேறுவதற்கான உத்வேகத்தை இந்த வரலாறு வழங்குகிறது. பெரும்பான்மை மற்றும் அதிகாரத்தின் நிழலில் அக்கிரமத்தையும் அநீதியையும் தொடர்ந்த ஃபிர்அவ்னுக்கு எதிராக, இறைநம்பிக்கை வலிமையோடு நின்ற மூஸா (அலை) மற்றும் அவர்களது தோழர்களின் வெற்றியின் மறக்க முடியாத பாடங்களை அசைபோடும் நாள் இது.

முஹர்ரம் பத்தாம் நாளில் நோன்பு நோற்பதை மக்காவிலிருந்தே முஸ்லிம்கள் வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தனர். தங்கள் முப்பாட்டனார் இப்ராஹீம் (அலை) அவர்களின் சில அடையாளங்களை மக்காவாசிகள் தெளிவற்ற சடங்குகளாகப் பின்பற்றி வந்ததே அதற்குக் காரணம். ஆனால் மதீனாவில் யூதர்களும் முஹர்ரம் பத்தாம் நாளில் நோன்பு நோற்பதைக் கண்ட நபிகளார் அதற்கான காரணத்தைக் கேட்டபோது, “இந்த நாளில்தான் அல்லாஹ் மூஸாவையும் அவரது மக்களையும் காப்பாற்றினான். இந்த நாளில்தான் ஃபிர்அவ்னையும் அவனது கூட்டாளிகளையும் அல்லாஹ் மூழ்கடித்து அழித்தான். அதற்கு நன்றியறிதலாக மூஸா (அலை) அவர்கள் நோன்பு நோற்றார்கள். அதைப் பின்பற்றி நாங்களும் நோன்பு நோற்கிறோம்” என்று அவர்கள் பெருமையுடன் கூறினர். அதைக் கேட்ட இறைத்தூதர் (ஸல்), “உங்களை விட நாங்களே மூஸாவுக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்கள்”  என்று கூறினார்கள். அதன்படி, அவர்களும் நோன்பு நோற்று, பிறரையும் நோற்கும்படி கட்டளையிட்டார்கள். (முஸ்லிம் 1130).

இவ்வாறு முஹர்ரம் பத்தாம் நாளான ஆஷூரா நோன்பு நம்பிக்கையாளர்களுக்கு கடமையாக்கப்பட்டது. ஹிஜ்ரி இரண்டாம் ஆண்டில் ரமலான் மாத நோன்பு கடமையாக்கப்படும் வரை, முஹர்ரம் நோன்பின் கட்டாயத் தன்மை நீடித்தது. இறைத்தூதர் (ஸல்) மரணிப்பதற்கு ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு, “அடுத்த ஆண்டு நான் உயிரோடு இருந்தால், முஹர்ரம் ஒன்பதாம் நாளும் நோன்பு நோற்பேன்” என்று கூறியிருந்தார்கள். ஆனால், அடுத்த ஆண்டு வருவதற்குள் இறைத்தூதர்  (ஸல்) இவ்வுலகை விட்டு பிரிந்திருந்தார்கள். (முஸ்லிம் 1134).

இறைத்தூதர் (ஸல்) ஒரு செயலைத் தாமாகச் செய்யாவிட்டாலும், அதை நாடி தன் தோழர்களிடம் கூறினாலே அது நற்செயலாக (சுன்னத்தாக) மாறிவிடுகிறது. அதன்படி, இஸ்லாமிய உலகில் யூதர்களின் கலாச்சாரத்தில் இருந்து தனித்து நிற்க வேண்டும் என்ற நோக்கிலும், மூஸா நபியுடனான விசுவாசத் தொடர்பின் அடிப்படையிலும் முஹர்ரம் ஒன்பது மற்றும் பத்தாம் நாட்களில் நோன்பு நோற்பது ஒரு முக்கியமான வழிபாடாக நிலைபெற்றுள்ளது.

கடல பிளந்த வரலாறு காட்டும் வாழ்வியல் தத்துவம்

மூஸா (அலை) அவர்களின் விடுதலைப் போராட்டமே குர்ஆனில் மிக அதிகமாகக் குறிப்பிடப்பட்ட மனிதத் தூதாகும். பல்வேறு கோணங்கள், அணுகுமுறைகள், நடவடிக்கைகள் என பத்திற்கும் மேற்பட்ட இடங்களில் இந்த விவரணைகளைக் காணலாம். மூஸா (அலை) பெயரை குர்ஆன் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட முறை குறிப்பிடுகிறது. ஃபிர்அவ்னைப் போல அகந்தையும் அராஜகமும் நிறைந்த வேறொரு கொடுங்கோலனைச் சரித்திரம் கண்டதில்லை. ‘நான் அரசன் மட்டுமல்ல, உங்களின் ரப்பும் இலாஹும் (இறைவனும் அதிபதியும்) நானே’ என்று பிரகடனம் செய்த வேறொரு பாசிசவாதியும் வரலாற்றில் இல்லை.

அதேபோல், அதிகாரத்தின் அடக்குமுறைக்கும் ஆசைவார்த்தைகளுக்கும் இவ்வளவு அதிகமாக அடிமைப்பட்டுக் கிடந்த வேறொரு சமூகத்தின் வரலாறும் இல்லை. அப்படி பார்க்கும்போது, எந்தக் காலத்து ஒடுக்கப்பட்ட எளிய மக்களும், எவ்வளவு பெரிய பாசிச ஆட்சியாளர்களிடம் இருந்தும் விடுதலை பெறுவதற்கான மாபெரும் பாடத்தை மூஸா (அலை) அவர்களின் விடுதலை வரலாறு கற்றுத் தருகிறது. இந்த விவரணைகளில் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்று, ஃபிர்அவ்னின் அழிவிலிருந்து மூஸாவையும் அவருடன் இருந்த சிறிய குழுவையும் இறைவன் காப்பாற்றும் காட்சியாகும்.

மூஸா (அலை) அவர்களையும் அவரது சிறிய குழுவையும் பிடித்து ஒழித்துக் கட்ட வேண்டும் என்ற இறுதி முடிவுக்கு வந்த ஃபிர்அவ்ன், நேரிடையாகப் படைகளை வழிநடத்தி வருகிறான். அவனுடைய சகாக்களும், மூஸாவின் சமூகத்தைச் சேர்ந்த சில கைக்கூலி வீரர்களும் இந்த வேட்டையில் அவனுடன் இருக்கிறார்கள். மூஸா (அலை) தன் சிறிய சமூகத்தோடு கடற்கரையை வந்தடைந்தார். பின்னால் ஃபிர்அவ்னின் ஆயுதம் தாங்கிய பெரும்படை நின்றது. கூட இருந்த விசுவாசிகளுக்கே தங்களின் மீதான நம்பிக்கை தளர்ந்து, “நாம் பிடிபட்டு விட்டோம்” என்று புலம்பத் தொடங்கினர்.

முன்னால் தப்பிப்பதற்கான வழியேதும் புலப்படாத அந்தச் சூழலிலும், ‘அல்லாஹ் நம்மோடு இருக்கிறான்’ என்ற உறுதியான ஈமானோடு மூஸா (அலை) உரத்த குரலில், “அப்படியல்ல, என்னுடன் என் இறைவன் இருக்கிறான். அவன் எனக்கு விமோசனத்திற்கான வழியைக் காட்டுவான்”  என்று கூறினார். ‘உங்கள் இறைவனை நீங்கள் மறந்துவிட்டீர்களா?’ என்ற கேள்வி அந்தப் பிரகடனத்தில் அடங்கியிருந்தது. அந்தப் பிரகடனத்திற்குப் பிறகுதான், அலை மோதும் கடலின் மீது தன் கையிலிருந்த காய்ந்த தடியால் அடிக்குமாறு இறைக்கட்டளை வருகிறது. அதன் தொடர்ச்சியாகத் திறந்து கொடுக்கப்பட்ட வழி, திக்கற்ற விசுவாசிகளுக்கு விடுதலைப் பாதையாகவும், அக்கிரமக்காரர்களுக்கு மரணக் குழியாகவும் மாறியது.

மூஸாவுக்கும் (அலை) முஹம்மதுக்கும் (ஸல்) பிறகு, அற்புதங்கள் நிறைந்த தடிகள் விசுவாசிகளின் கைகளில் இருக்கப் போவதில்லை. அற்புதங்களில் அல்ல, மாறாக நமது கடின உழைப்பிலும் முயற்சியிலும்தான் தீர்வு இருக்கிறது என்பதையே குர்ஆன் நமக்கு உணர்த்துகிறது. தெளிவான நிலைப்பாடுகளும், பிரகடனங்களும், ஆக்கப்பூர்வமான செயல்பாடுகளுமே இன்றைய தேவை. அதன் மூலம் எந்தவொரு பாசிசக் கும்பலின் இனழிப்பு முயற்சிகளில் இருந்தும் நாம் தப்பித்துக் கொள்ள முடியும்.

‘மூஸா’ என்பது தலைமை; ‘தடி’ என்பது நம் வசமுள்ள வளங்கள்; ‘அடிப்பது’ என்பது சாத்தியமான செயல்பாடுகள் என்று இதனை எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

‘கொன்று குவிப்போம், குடியுரிமையைப் பறிப்போம், அரசியல் முகவரியை ஒழிப்போம்’ என்றெல்லாம் அதிகாரம் கையில் இருக்கும் பாசிச ஃபிர்அவ்கள் கர்ஜிக்கும் போது, “இல்லை, ஒருபோதும் முடியாது; பாதுகாப்பிற்கான வழியை அல்லாஹ்வே தீர்மானிக்கிறான்” என்று விசுவாசிகளுக்கு மனோதிடத்தை ஊட்டுகின்ற தலைமை நமக்கு வேண்டும். சுற்றிலும் கடலே சூழ்ந்திருந்தாலும், திறந்து கொடுக்கப்பட்ட பாதையின் வழியே தலைவனைப் பின்தொடரும் தொண்டர்கள் வேண்டும்.

அப்படி நாம் முன்னேறிச் செல்லும்போது, பாசிச ஃபிர்அவ்கள் மூழ்கி அழிவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. சில முஸ்லிம் அமைப்புகள் தங்களின் வசமிருந்த எளிய வளங்களைக் கொண்டு போராடியபோது, இந்தியாவில் பாசிசத்தின் அச்சுறுத்தலை எதிர்ப்பதில் நல்ல பலன் கிடைத்தது இதற்கு ஒரு சிறிய உதாரணம். இந்த இன அழிப்பு அச்சுறுத்தல்களும், அதற்கான எதிர்ப்புகளும் வரலாற்றில் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்ந்து கொண்டிருப்பதனால்தான், “யூதர்களை விட மூஸாவோடு அதிகத் தொடர்புடையவர்கள் நாங்களே” என்று நபிகளார் அன்று கூறியிருக்கிறார்கள்.

 கர்பலா: சமரசமற்ற ஆன்மீக அரசியல்

முஹர்ரம் மாதத்தின் விடுதலை வரலாற்றில் மற்றொரு மிக முக்கிய அத்தியாயமாகத் திகழ்வது நபி (ஸல்) பேரனார் ஹுஸைன் (ரலி) அவர்களின் விடுதலைப் போராட்டமாகும். திணிக்கப்பட்ட சர்வாதிகாரத்திற்கு எதிராகத் துணிச்சலுடன் போரிட்ட அந்தச் சுவனத்து இளைஞரைக் கூட இருந்தவர்களே காட்டிக் கொடுத்துக் கொலை செய்ததும், மனிதநேயமற்றவர்கள் அவரின் வம்சத்தையே வேரறுக்க முயன்றதே கர்பலா மைதானத்தின் வரலாறு. அந்த பாவச் சுமைகளைக் குறைக்க முயலும் சுயத் துன்புறுத்தல் சடங்குகளாக அரங்கேறும் அவலமும் நிகழ்கிறது.

“ஒவ்வொரு நாளும் ஆஷூரா, ஒவ்வொரு நிலமும் கர்பலா” என்ற புகழ்பெற்ற கருத்தாக்கத்தின் மூலம், மனிதன் வாழும் காலத்தில் எங்கு அநீதி நடந்தாலும் அங்கு ஹுஸைனின் வழியில் நின்று எதிர்த்து நிற்க வேண்டும் என்ற அரசியல் விழிப்புணர்வை ஈரானிய சிந்தனையாளர் அலீ ஷரீஅத்தி முஹர்ரமிலிருந்து பிரித்தெடுக்கிறார்.

மறைந்த போஸ்னிய பிரதமரும் மிகச் சிறந்த இஸ்லாமிய அறிவுஜீவியுமான அலீ இஸ்ஸத் பெகொவிச் Islam Between East and West என்ற நூலில்,

“இஸ்லாமிய வரலாறு நமக்கு கற்பிப்பது என்னவெனில், உண்மையான ஆன்மீகம் என்பது உலகியல் அநீதிகளிலிருந்து ஓடி ஒளிவதல்ல. கர்பலாவின் தியாகம் என்பது ஆன்மீக ஒழுக்கத்தின் உச்சகட்டம். நாம் வெறும் கண்ணீர் சிந்துவதற்காக முஹர்ரம் வரவில்லை; வரலாற்றை நெறிமுறை சார்ந்த வீரத்தோடு எதிர்கொள்வதற்கான பொறுப்புணர்வை நம்மிடம் விதைக்கவே அது வருகிறது” என்று கூறுகிறார்.

பெகொவிச்சின் பார்வையில், முஸ்லிம்கள் தங்களின் ஆன்மீக அடையாளத்தை (முஹர்ரம் நோன்பு, பிரார்த்தனைகள்) தக்கவைத்துக் கொள்ளும் அதே வேளையில், வரலாற்றை மாற்றியமைக்கும் சமூக-அரசியல் பொறுப்பிலிருந்தும் பின்வாங்கக் கூடாது.

எகிப்திய அறிஞர் சையத் குதுப் தமது ‘மாஅலிம் ஃபித்-தரீக்’ (மைல்கற்கள்) நூலில், “இஸ்லாமிய தியாகம் என்பது தோல்வியின் அடையாளம் அல்ல; அது அசத்தியத்தின் முகமூடியைக் கிழிக்கும் ஆகச்சிறந்த ஆயுதம். சத்தியத்தின் பாதையில் பயணிப்பவர்கள் ஆட்சியாளர்களின் அநீதியான அதிகாரத்திற்கு முன்னால் ஒருபோதும் மண்டியிட முடியாது. இமாம் ஹுஸைன் கர்பலாவில் காட்டியது சமரசமற்ற அந்தத் தவ்ஹீதின் பிரகடனத்தையே ஆகும்” என்று குறிப்பிடுகிறார்.

அறிஞர் சையத் குதுப் பார்வையில், ஒரு தூய இஸ்லாமிய சமூக அமைப்பை உருவாக்க தியாகங்கள் இன்றியமையாதவை. முஹர்ரம் காட்டும் தியாகம் என்பது, சமரச அரசியலை நிராகரித்து, சத்தியத்திற்காகத் தூக்குமேடையேறத் துணிந்த குதுபின் சொந்த வாழ்விலும் எதிரொலித்தது. கர்பலா நமக்குச் சொல்லித் தருவது துயரத்தை அல்ல, மாறாக வரலாற்றை எதிர்கொள்ளும் பொறுப்புணர்வை.

நாம் பெற வேண்டிய படிப்பினைகள்

முஹர்ரம் என்பது இஸ்லாத்தில் ஒரு பண்டிகை நாளோ அல்லது மாதமோ அல்ல. அதே சமயம் முஹர்ரம் ஒரு துக்க மாதமும் அல்ல. மாறாக, அது அல்லாஹ்வின் பேரருள் கிடைத்த மாதமாகும். அல்லாஹ்வின் அருட்கொடைகளுக்கு நற்செயல்களின் மூலம் நன்றி செலுத்துவதும் இந்த மாதத்தில் நிகழ்ந்த வரலாற்று நிகழ்வுகளில் பாடம் கற்று அதனடிப்படையில் தங்களின் நிலைப்பாட்டை அமைத்துக் கொள்வதுமே நம்பிக்கையாளர்கள் செய்ய வேண்டியதாகும். முஹர்ரம் மாதம் என்பது வெறுமனே கடந்த கால வரலாற்று நிகழ்வுகளைத் துதி பாடும் ஒரு சடங்கு அல்ல; மாறாக, அது காலாவதியாகாத ஒரு புரட்சிகரமான தத்துவக் குறியீடு. அது நம் மனசாட்சியை உலுக்கும் ஒரு மாதமாகும்.

இன்று நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் அநீதிகள், ஒடுக்குமுறைகள் மற்றும் சுயநலங்களுக்கு எதிராக நம் குரலை உயர்த்தவும், சத்தியத்தின் பக்கம் உறுதியாக நிற்கவும் முஹர்ரம் நமக்கு ஊக்கமளிக்கிறது. நம்முடைய அன்றாட வாழ்வில் அநீதிகளுக்குத் துணை போகாமல், தியாக உணர்வோடு, சக மனிதர்களிடம் அன்பையும் நீதியையும் நிலைநாட்ட இம்மாதத்தில் உறுதியேற்போம்.